woensdag 14 mei 2014

Gsm-loos

14:05
Ik stap van de trein op het perron. Vier stappen verder voel ik waar m'n gsm zit. Niet in m'n broekzak. Niet in m'n jaszak...? Snel rits ik mijn tasje open en rommel tussen de spullen.
Ook niet in mijn tasje?? Waar is die gsm?
Een fluitje op de achtergrond. Half verdwaasd voel ik opníeuw aan m'n zakken, misschien heb ik niet goed genoeg gevoeld. Ik kijk nog eens in m'n tasje. Neen, ook niet!

De trein rijdt weg.
S**t.
Wat.nu.

Ik draai een rondje ter plaatse, om even na te denken.
Het loket! Misschien kan die de conducteur bereiken.
Natuurlijk zit er weer niemand achter het loket. En terwijl ik wat sta te draaien en te wachten een beetje verder, is een andere meneer al aan de beurt.


Ik vraag de loketbediende of hij de conducteur of de nmbs kan bereiken.
Wat had ik gedacht - uiteraard niet. Het is nmbs, hé.
Neen, ik moet op internet een formuliertje invullen van de verloren voorwerpen. Als iets wordt binnengebracht kunnen ze mij via dat contacteren.

Dan maar naar huis. Aan het station kan ik niks meer doen.

Terwijl ik fiets denk ik na hoe stom ik was.
Ik was de Flair aan het lezen - doe ik anders nooit op de trein - en mijn gsm lag op het tafeltje. Toen ik begon te lezen dacht ik nog: "mijn gsm ligt wel wat onzichtbaar onder mijn flair..."
Wanneer ik bijna aan mijn was steek ik de Flair in de tas naast me, stel me recht, doe mijn jas en sjaal aan, neem mijn tasje en rugzak en ga in de gang staan.
Wel 4 minuten sta ik daar nog te wachten, want ik was wat te vroeg opgestaan uit de zetel.

De enige keer dat ik niet nakijk of ik iets vergeten ben.
Stom.

14:20 (ongeveer)
Thuis.
Ik vertel mij stommiteit aan m'n vader.
Daarna ga ik naar de vaste telefoon en bel naar mijn gsm.
Triiiing. Triiiing. Triiiiing. Triiing. ... PIEP. voicemail.
Niemand neemt op.
Nog eens.
Triiiing. Triiiing. Triiiiing. Triiing. ... PIEP. voicemail.

Dan maar de laptop boven halen.
Ik zoek het nummer op van de nmbs, om zo het volgende station te kunnen contacteren.
Vriendelijke mens, dat wel, maar ook daar hetzelfde: formuliertje invullen, en hij kon mij niet doorverbinden met het station.
Ik kreeg wel een ander nummer dat het wél zou kunnen, maar daar werd niet opgenomen.
Dus, wegens even geen andere optie het formuliertje ingevuld, wat met gemak al vijf kostbare minuten in beslag nam.

14:40 (bij benadering)
Ik merk dat de gsm is uitgeschakeld. Hij gaat automatisch over op voicemail.
Gepikt dus, vuile dief!

SIM-kaart blokkeren is mijn volgende idee.
Proximus bellen! Na twee keer het automatisch keuzemenu te beluisteren en vast te stellen dat eigenlijk geen enkele van de 9 opties past bij mijn situaties, ga ik voor nummer 1.
Een vriendelijke Nederlandstalige man neemt op.
Hij helpt me erg, en zegt dat de gsm zelf kan worden geblokkeerd! Super!
Als ik een speciale code heb...
Maaaaaarrr, gelukkig bewaar ik al mijn doosjes. Daar staat de IMEI-code op, die kan gebruikt worden om mijn gsm te blokkeren. Dit zal binnen enkele dagen gebeuren (moet nog worden doorgegeven naar een ander bedrijf ofzoiets).

Kortom, hij gaat mijn SIM-kaart tijdelijk blokkeren en ervoor zorgen dat mijn gsm ook geblokkeerd wordt. Goed!
Ik vraag hem voor het dossiernummer, zodat ik volgende week terug kan bellen om te vragen of de gsm is geblokkeerd.

15:30 (gegokt)
De huistelefoon gaat. Voor mij? Ik ren naar de telefoon.
Wanneer ik opneem hoor ik een klik, waarna een vrouwelijke computerstem begint te praten.
"Dit is Belgacom. U hebt recent gebruikt gemaakt van onze klantendienst. Wilt u daar enkele vragen over beantwoorden? Om de vragen te beantwoorden, druk 1. Om te beëindigen, druk 2."
Verbouwereerd druk ik op 2. Hoe durven ze, nog geen kwartier na het beëindigde gesprek bellen ze voor dit?

15:40 (kan ook later zijn)
De huistelefoon gaat opnieuw.
Deze keer neemt mijn vader op. In de verte hoor ik hem iets zeggen over 'mijn dochter', dus ik weet dat het voor mij is.
Nee maar, het was die meneer van Proximus alweer!
Hij belde om te zeggen dat hij mijn SIM-kaart niet tijdelijk kon blokkeren, omdat het een herlaadkaart is. Hij kan enkel permanent, maar dan ben ik mijn nummer kwijt, en dat wou hij niet doen - lief hé! Dus gaf hij me de mogelijkheid dat ik naar een Proximuswinkel kan gaan, om daar een nieuwe SIM-kaart aan te vragen met het oude nummer, dan wordt de andere kaart meteen geblokkeerd ook. Werk voor morgen!
Dankuwel, meneer van Proximus, die terugbelt!

Tot zover het verhaal om de gsm terug te vinden.
Wordt vervolgd - misschien.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...